Games & journalistiek

Vroeger was ik games-journalist. Althans, eigenlijk was ik een omhooggevallen schoolkrantredacteurtje.

Ik schreef voor een paar gamessites die ik leuk vond en verdiende er wat gratis games mee. Alles om geen krantenwijk te hoeven doen. Echte journalistiek is een ander verhaal. Dat bleek weer eens vorige week tijdens een debat over gamesjournalistiek aan de Universiteit van Amsterdam.

Hier gingen drie journalisten en een uitgever in discussie over het fenomeen games en de mensen die erover schrijven. Games-journalisten lopen voorop met technologie en zijn online goed vertegenwoordigd. Niet voor niets zijn er meer dan 150 gamessites in Nederland. De zaal puilt uit, hoofdzakelijk met schuchtere blanke mannen van rond de 25. Ik pas er perfect tussen.

De uitgever in de groep begint zijn frustraties te ventileren. Jarenlang zijn ze bezig om een game te ontwikkelen. Ze draaien overuren, weekenden, en snijden alleen op zondag het vlees thuis. Boehoe. Eindelijk ligt die rotgame in de winkel en dan schrijft een onoplettende loonslaaf een slechte recensie. Dan kook je over en bel je voor uitleg.

Hoofdredacteuren zouden dan simpelweg moeten vertellen in welk lichaamsdeel hij zijn commentaar kan steken, maar soms ligt het gevoeliger. Soms schrijf je over titels die ook op je site worden geadverteerd. Je bent dus in discussie met je klant en je onderwerp tegelijkertijd.

Bij GameSpot (de grootste internationale gamessite) leidde dit eerder tot het ontslag van een journalist die een te laag cijfer gaf aan een game van een adverteerder, met een storm van kritiek als gevolg. Je wilt dus af van die afhankelijkheid, zonder je bron van inkomsten te verliezen.

En dan nog de kwaliteit van de geschreven stukken. Als journalist moet je 'context' bieden: een invalshoek of toevoeging die waarde toevoegt voor de lezer buiten de standaardpreview of -review. Zomaar een persberichtje kopiëren, daar wordt niemand vrolijk van.

Een van de aanwezige journalisten denkt daar anders over. 'Ik heb een gamessite en mijn bezoekers willen veel liever een uitgekauwd persbericht in een kort nieuwsitem dan lange verhalen', zegt hij trots. Ik zucht zo hard dat de rest van de zaal het ook hoort. Ik zucht om het leven van de vraagsteller. Om de magnetronmaaltijden die hij eet, het feit dat zijn favoriete drankje Heineken is en om dat café in zijn geboortedorp waar hij elke vrijdag klokslag acht uur binnenstapt. Er kan zo veel meer.

Het is dit tegenstrijdige gevoel dat bij mij blijft hangen. Aan de ene kant zijn journalisten nou eenmaal meestal geen ondernemers en is vernieuwing moeilijk. Aan de andere kant liggen er enorme kansen om andere manieren van inkomsten te vinden en nieuwe soorten inhoud te brengen aan doelgroepen. De talentjes in de gamesjournalistiek die dat oppakken, kunnen op een daverend applaus rekenen.

Robert Gaal is mede-eigenaar van internetbedrijf Wakoopa. robert@fd.nl