'Mijn beste advies is tijdloos'

Nancy McKinstry herinnert zich nog goed hoe zij zelf van de universiteit kwam. Nog geen 25 jaar oud met een MBA op zak. Een hoofd vol kennis, maar verder met weinig bagage. Een contrast met de nieuwe generatie topmanagers, denkt McKinstry.

Als bestuurslid van de Tias Nimbas Business School ziet de topvrouw van Wolters Kluwer nu een heel ander slag manager klaargestoomd worden. 'Internationale teamspelers met een focus op vaardigheden, niet langer op kennis.'

Voor 'haar' studenten is ze een voorbeeld. de Amerikaanse McKinstry schopte het tot bestuursvoorzitter van uitgever Wolters Kluwer. En is daarmee de enige vrouw aan de top van een Nederlands beursgenoteerd bedrijf. Als zij twee keer per jaar de afgestudeerden in Utrecht uitzwaait met een toespraak, hangt de zaal aan haar lippen. 'Mijn beste advies is altijd dezelfde: tanden op elkaar en doorwerken.' Met een lengte van krap 1.60 meter en strenge bob-kapsel doet ze denken aan Anna Wintour, de gevreesde hoofdredacteur van het Amerikaanse blad Vogue.

Afgelopen jaar werd McKinstry vijftig. 'Ik ben nu een kwart eeuw onderweg in mijn carrière en heb een hoop zien veranderen.' Het belangrijkste verschil? 'De ceo was toen ik begon nog een vaderfiguur. Je had je maar te bewijzen. En dan maar hopen op een schouderklopje. Voor de ambitieuze starter gold toen in de eerste plaats: veel geven, weinig nemen.'

Nu ligt dat anders, denkt McKinstry. 'Young professionals vragen zich juist af wat de werkgever voor hen kan betekenen.' Kunnen ze zichzelf elders beter ontwikkelen, dan stappen ze op. Geld is daarin niet de belangrijkste drijfveer. Mensen komen en gaan. Een loopbaan die vooral een lange adem vergt, is niet meer van deze tijd.

'Hoewel', McKinstry zegt het nog maar eens, 'van doorzetten en hard werken is natuurlijk nog nooit iemand minder geworden'.

McKinstry doorliep zoals ze dat zelf noemt nog een 'lineair' loopbaanpad. Langzaam maar zeker werkte ze zich binnen het bedrijf omhoog. Eerst bij adviseurs Booz Allen Hamilton, later bij de Amerikaanse uitgever CCH, nu opgegaan in Wolters Kluwer.

De toegenomen arbeidsmobiliteit vraagt om een ander type manager, doceert zij. De topmanager van de toekomst is niet langer de pater familias. 'Hij of zij moet in de eerste plaats inspireren en talent aan zich binden.'

Ook steeds complexer wordende producten vergen meer van de hedendaagse topmanager. Mc- Kinstry vergelijkt het met het dirigeren van een jazzband. Een orkest met twee instrumenten is te overzien. Maar met iedere uitbreiding wordt het ensemble minder overzichtelijk, terwijl de dirigent steeds belangrijker wordt. 'Hij moet meer sturen op het grote geheel, met nog steeds maar twee handen.'

Dit vraagt om een nieuw type leider - en een andere focus op management-opleidingen. Niet langer is het de inhoudelijke kennis die primair telt. 'De topmanager van het volgende decennium heeft veel internationale ervaring, een groot technisch inzicht en is boven alles een inspirerende persoonlijkheid.'

Ook bij Wolters Kluwer, houdt McKinstry managementtalent goed in de gaten. 'Ik kijk naar de manier waarop mensen problemen oplossen. Dat verklapt veel. Maar nog belangrijker is dat ze hun zenuwen in bedwang kunnen houden. En ze moeten kunnen communiceren in een cross-culturele werkomgeving.' Het beheersen van vreemde talen is belangrijk.

Jong aanstormend talent vraagt haar regelmatig naar haar geheim. Dat is even simpel als rechtlijnig: 'mijn focus is altijd het resultaat. Dat is wat telt.' Daarnaast zegt McKinstry zich nooit teveel op de toekomst te hebben gericht. ' Had ik altijd al de ambitie gehad bestuursvoorzitter van Wolters Kluwer te worden, dan was het waarschijnlijk nooit gelukt.'

Je tanden erin en doorbijten. En, wees bereid een omweg te nemen. Het gaat nu eenmaal niet altijd voor de wind. 'Soms zul je offers moeten brengen.' Zo vloog McKinstry een tijd lang heen en weer tussen New York en Chicago toen dat van haar gevraagd werd. Terwijl ze moeder was van een twee jaar oude peuter. 'Niet leuk, wel nodig', herinnert zij zich.

McKinstry is dan voor velen een voorbeeld, zelf koestert ze ook haar idolen. Steve Jobs van Apple bijvoorbeeld. Of Louis Gerstner, de man die bij IBM rigoureus het stuur omgooide. Zijn boek Who says elephants can't dance? is bijzonder inspirerend, aldus McKinstry. 'Dat zou verplichte managementliteratuur moeten zijn. Dat is van alle tijden.'